Stem en beatbox

Alles begint met een idee. Misschien wil je je aansluiten bij een bestaande band of een nieuw ensemble oprichten? Misschien wil je je spel naar een heel nieuw niveau tillen?

Bekijk elk van de betrokken systemen met een frisse blik, zodat je ze daarna moeiteloos samen kunt laten werken:

- Verticaal assysteem: van de voeten tot het hoofd, via het bekken en de wervelkolom

- Horizontaal assysteem: de schoudergordel, bestaande uit twee schouderbladen en twee sleutelbeenderen

- Manueel systeem: de armen, onderarmen en handen

- Ademhalingssysteem: het middenrif en de bekkenbodem-, buik- en bilspieren

- Het trillingssysteem: de stemplooien, gelegen in het strottenhoofd (keel) net boven de luchtpijp

- Het resonantiesysteem: de keel/farynx en de mond (aanzetstuk), het zachte gehemelte

- Het articulatiesysteem: de tong

- Het systeem van gelaatsexpressie: het gezicht en de lippen

- Het intentiesysteem: muziek en artistieke zin, gevoeligheid.

Functionele anatomie in het hart van je techniek, ten dienste van de muziek!

Voor mij zit human beatbox vol mysteries.

Waar komen de klanken eigenlijk vandaan? Hoe worden ze voortgebracht? Met welke middelen? Welke spieren en gewrichten zijn erbij betrokken?

Slechts enkele “basisbegrippen” liggen binnen mijn bereik, gebaseerd op wat ik fysiek voel (lippen, stem, adem, tong enz.)

Maar omdat ik geen anatoom ben, stel ik mezelf heel wat vragen.

Ik ben vast niet de enige die ze zich stelt.

Mijn enige leerbronnen zijn uitwisselingen, ontmoetingen en gesprekken op allerlei beatboxevenementen.

Deel uitmaken van een (underground) scene die er deels gewoon op gericht is nieuwe klanken te ontdekken, zonder echt te weten hoe die machine die we lichaam noemen werkt, is voor mij zowel een vraag als een krachttoer.

De mysteries van human beatbox komen inderdaad grotendeels voort uit ons vlees, ons organisme, onze fysionomie, en nog veel meer…

Toch weten we er heel weinig van.

De beatboxers van vandaag zijn ware acrobaten van de gezichtsspieren.

Daarom hebben wij, “performer”-musici, er alle belang bij zo vroeg mogelijk te leren onze inspanningen op de meest gepaste manier te beheren, om zo te leren onze energie te sparen en het dus lang vol te houden.

Dit boek geeft ons de basissleutels om dit organische instrument te begrijpen dat we allemaal bezitten.

Wat vocale artiesten ten goede kan komen, kan evengoed docenten ten goede komen die hun kennis willen verrijken over hoe ze deze kunst kunnen doorgeven.

Alexinho – Beatboxer, wereldkampioen beatbox

Ik herinner me de eerste keer dat ik het podium op ging om een lied te zingen dat ik zelf had geschreven, tekst en muziek. Ik was net twintig geworden. Het was liefde op het eerste gezicht… de ontdekking van een ruimte waarin ik me meteen thuis voelde. In de jaren daarvoor had ik de nare ervaring gehad dat mijn vingers trilden tijdens mijn gitaarexamens. Maar die dag, ondanks de plankenkoorts, ondanks mijn hart dat in mijn borst tekeerging, trilde mijn stem niet; mijn woorden en mijn noten waren er, geen gestuntel, geen black-outs. Een gevoel van geluk, euforie en kracht vanaf de allereerste ogenblikken… De wereld had om me heen kunnen instorten; ik stond voor een publiek dat naar me luisterde! En meteen daarna de drang om er zo snel mogelijk naar terug te keren. Ik zou kunnen zeggen dat ik in het water dook en, eenmaal in het water, besefte dat ik een vis was!

Nog altijd is het podium voor mij een bijzondere en unieke plek. Een mengeling van een ruimte die openstaat voor de wereld en een volkomen intieme ruimte, waar elke vrijheid mogelijk is. Daarin lijkt het op schrijven. Alleen ben je bij het schrijven alleen met jezelf, terwijl je op het podium alleen bent met iedereen! Een plek waar nog andere tegenpolen samenkomen, zoals je tegelijk “anders” en “diep jezelf” voelen.

Ik begon te zingen, gewoon om de liedjes die ik schreef met een publiek te delen. Zonder techniek, zonder aan mijn stem, mijn houding of mijn spel te hebben gewerkt… En van lied tot lied, van podium tot podium, werd ik zangeres…

Ik zing…

Om de grijze uren aan te kleden / En de hemel blauw te kleuren
Om in een oogwenk in Venetië te zijn / De zon te voelen als het regent
En dronken te worden als de nacht valt / Om niet meer bang te zijn voor de wolf
Diep in het bos, diep in de put / Om wat dan ook, om niemendal…

Daarna volgde ik allerlei lessen: zang, theater, mime, clownerie, vertolking… Ik trainde mezelf om me op het podium te “bewegen”, te “spreken”, te ademen, te zingen! Mijn stem heeft me meermaals lelijke streken geleverd. Ik ging langs bij stemartsen en logopedisten… Ik leerde ernaar te luisteren, haar te voelen, haar te horen vermoeien, haar niet te mishandelen. Haar in zekere zin te beheersen. Ik leerde ook mezelf beter kennen, met mijn zwaktes en mijn sterktes. Marc bood me een onderzoeksgericht werk aan, gebaseerd op de werking van het lichaam in samenhang met geest en emoties.

Anatomie van de musicus. Dit boek maakt zijn titel waar. Toch had ik geen idee van het avontuur dat me te wachten stond, zo opwindend en tegelijk zo complex! Het lezen ervan is werkelijk alsof je vertrekt om het leven op de bodem van de oceanen te ontdekken!

Maar voorbij een beschrijving, zelfs een dissectie, bladzijde na bladzijde prachtig geïllustreerd, voorbij de fenomenale rijkdom aan informatie die het samenbrengt, voorbij zijn onderzoek en de passie die hij op ons overdraagt, maakt Marc Papillon ons bewust van de oorsprong en de gevolgen van onze bewegingen; helpt hij ons begrijpen waar een bepaalde pijn vandaan komt; en helpt hij ons onze houding, onze bewegingen en onze ademhaling aan te passen aan onze behoeften. Hij geeft ons ook “sleutels” om te “verenigen” wat fysiek verenigd kan worden, zodat we ons niet laten overweldigen door bijkomend ongemak wanneer zich moeilijkheden voordoen.

Voor mij is dat de kern van wat ik zal onthouden. Zonder te vergeten dat er uiteindelijk, in het hart van zijn onderzoek, altijd kunst is, muziek, de vreugde van het leren, het plezier van het spelen en, natuurlijk, de mens, onvolmaakt per definitie!

PS: Sommige spiernamen waarvan ik nog nooit had gehoord, deden me dromen… Heerlijke gerechten of rotsige toppen? Uiteindelijk koos ik voor een bergtocht, in deze paar regels die ik voor de lol schreef:

De toppen beklimmen van de Grote Zaagspier,
Afdalen langs de achterwand, en dan, met plezier,
De voeten dopen in het ijskoude water van de Kleine Ronden…
Zonnebaden… het voorhoofd tegen de zon beschermd,
Opklimmen langs de Galea tot aan de Masseter,
De Rhomboïden afdalen, een frisse neus halen, nog beter:
Daar Zijne Eminentie Hypothenar groeten,
En dan dineren aan het Lendenvierkant, in de Kunstenstraat.

Nathalie Solence – Zangeres – Singer-songwriter