Muzyk, aktor, tancerz

Wszystko zaczyna się od pomysłu. Może chcesz dołączyć do istniejącego zespołu albo założyć nowy? Może chcesz wznieść swoją grę na zupełnie nowy poziom?

Anatomia funkcjonalna w centrum Twojej techniki, w służbie muzyki!

Sztuka jeździecka i muzyka: dwa światy, które wydają się bardzo od siebie odległe.

Z jednej strony praca z koniem, która angażuje całe ciało jeźdźca, a wraz z nim wiedzę o drugim ciele, ciele konia, panowanie nad nim i szacunek dla niego.

Jeździec z pasją poświęca się całkowicie swojemu końskiemu partnerowi, podczas treningów i zajęć ujeżdżeniowych, ale także w wymagającej codzienności opieki nad koniem i dbania o niego, tworząc wyjątkową więź.

Z drugiej strony jest muzyka. Ja wybrałam smyczki: altówkę, a potem skrzypce, instrumenty o niezaprzeczalnej sile emocjonalnej, które angażują stawy na przestrzeni kilku milimetrów, niezbędnych do tworzenia muzyki czystej i wyrazistej. Zostajemy sami ze swoimi oczekiwaniami i ograniczeniami, często z nieruchomym ciałem, które musi godzić się na wielogodzinne powtórzenia, czasem aż do wywołania zaburzeń funkcjonalnych.

Miałam wtedy 16 lat i nie chciałam wybierać między sztuką jeździecką a skrzypcami. Jednak intensywność pracy fizycznej, godziny spędzone w siodle bez względu na pogodę, techniczna i powtarzalna praca na skrzypcach… Mimo niezwykłych mentorów brak głębokiej świadomości własnego ciała w końcu zaczął utrudniać mi grę, a kolejne zapalenie ścięgna zmuszało mnie do odpoczynku.

Na zaawansowanym etapie nauki w konserwatorium moje ciało zaczęło cierpieć z powodu wszystkich wymagań, jakie mu stawiałam, splotu napięć fizycznych i psychicznych. To właśnie dzięki temu okresowi rewizji miałam szczęście rozpocząć pracę z Markiem Papillonem w Klinice Muzyków w Paryżu.

Jego pasja do optymalizacji ruchu i do stawiania na pierwszym miejscu radości muzyka zmieniła moje życie prawie 15 lat temu. Jego wiedza i sposób, w jaki ją przekazuje, pozwoliły mi oswoić moje ograniczenia, a potem przesunąć je poza to, co wydawało się możliwe. Jego wizja doskonale uzupełniała moją pracę w konserwatorium i w siodle.

Nauczyłam się poznawać swoje ciało i uczynić z niego towarzysza przygody, tak abym mogła grać na skrzypcach na moim koniu na wolności, podczas występów.

Ze wsparciem Marca Papillona doprowadziłam niezależność pomocy jeździeckich do skrajności, z radością, właściwym napięciem mięśniowym i swobodą:

Moje ciało od pępka po palce stóp jest poświęcone koniowi: kontrola ciężaru ciała, ruch nóg, ustawienie kości ogonowej i oddech niosą dla mojego konia, który jest całkowicie wolny, różne znaczenia. Jedynie mój głos czasem uzupełnia te wskazówki.

Górna część mojego ciała musi pozostać gibka i stabilna, abym mogła grać smyczkiem i wprawiać struny skrzypiec w drganie, nie ściskając gryfu lewą ręką, która musi pozostać wolna, by łączyć dźwięki, i utrzymując szyję wolną od wszelkiego skurczu, który uniemożliwiłby harmonię. Między górną a dolną częścią ciała może się wtedy ustalić zrównoważona symbioza.

Pozostaje już tylko, byśmy z moim koniem Ti Amo dali się ponieść i stworzyli przed publicznością wyjątkową, wzruszającą i artystyczną chwilę.

Dziękuję, Marc, że pomogłeś mi spełnić to marzenie!

Do Ciebie, który czytasz te słowa: mam nadzieję, że znajdziesz w tej książce inspirację, by świadomie i z radością przesuwać swoje granice fizyczne i psychiczne!

Manon Comparini

Rozwój artysty

Rozwój artysty nie ogranicza się do pierwszych lat życia, takich jak dzieciństwo czy dorastanie; trwa przez całe jego dorosłe życie i przejawia się w zmianach fizycznych, psychicznych i emocjonalnych, niezależnie od pierwotnej budowy ciała czy ukształtowanej osobowości. Aby punkt odniesienia pozostał wiarygodny, artysta musi w pełni uświadomić sobie własny rozwój, ale także rozwój osób ze swojego otoczenia i przemiany społeczeństwa. Ta świadomość otwiera szeroką dyskusję o dynamice między otwartością na zmiany a niechęcią wobec pewnych nowości czy adaptacji.

Od dynamiki instrumentalnej po oddech, od ekspresji emocjonalnej po radzenie sobie ze stresem: ta książka skromnie porusza wiele tematów, zachęcając artystów do równoważenia techniki i ekspresji, rygoru i odpuszczenia, w procesie nieustannej nauki i rozwoju.

„Anatomia artysty” ma być cennym źródłem dla każdego artysty, który pragnie świadomie poruszać się wśród złożoności swojej sztuki i ekspresji, wzbogacając w ten sposób swoją praktykę i osobistą drogę o głębsze zrozumienie jedności ciała, głowy i serca.

„Anatomia artysty” rozpoczyna pogłębioną eksplorację w ramach serii „Anatomia muzyka”. Seria ta stawia sobie za cel zbadanie wszystkich praktyk muzycznych i ukazanie wielu oblicz twórczości artystycznej.

Celem jest przedstawienie pełnego obrazu muzyki jako dyscypliny, w której wszystko jest ze sobą powiązane, kształtowanej przez czynniki anatomiczne, funkcjonalne i międzyludzkie… „Anatomia artysty” zaprasza czytelników do odkrycia i docenienia głębi układów, które składają się na życie artysty.