Saksofony, klarnety, oboje, fagoty i flety

Wszystko zaczyna się od pomysłu. Może chcesz dołączyć do istniejącego zespołu albo założyć nowy? Może chcesz wznieść swoją grę na zupełnie nowy poziom?

Spójrz na nowo na każdy z zaangażowanych układów, aby potem swobodnie korzystać z nich wszystkich razem!

Anatomia funkcjonalna w centrum Twojej techniki, w służbie muzyki!

„Wreszcie precyzyjna, pogłębiona praca o relacji między ciałem, umysłem, instrumentem i muzyką”.

Przez długi czas nauczanie gry na instrumentach koncentrowało się na rezultatach, nie zastanawiając się tak naprawdę nad wykorzystaniem ciała w tym ślepym dążeniu do doskonałości.

Można by oczywiście wspomnieć o tym, jak ciało jest, lub nie jest, przedstawiane na Zachodzie.

W toku rewolucji przemysłowych i uspołecznienia to wspaniałe narzędzie zostało sprowadzone do roli sługi myśli. Do cielesnej powłoki przeznaczonej do zaspokajania czysto użytkowych potrzeb.

Dziś to spojrzenie się zmienia, za sprawą kontaktu z praktykami cielesnymi Azji, Bliskiego Wschodu i Afryki. Rozkwita wiele dyscyplin fizycznych, które patrzą na ciało z szacunkiem i starają się wynieść je do rangi umysłu.

To podejście z trudem dociera do techniki instrumentalnej i pozostaje bardzo niejasne w edukacji muzycznej.

Na tym właśnie polega cała wartość pracy Marca Papillona.

Łączyć ciało i umysł, rezultat i drogi prowadzące do jego osiągnięcia, właściwy ruch, by zoptymalizować ekspresję.

Ta książka jest bogata w precyzyjne informacje o anatomii muzyka i cenna dzięki stałemu powiązaniu, jakie ustanawia między refleksją, pracą, emocją, ruchem i psychiką.

Każda informacja anatomiczna to otwarta droga, by każdy mógł odnaleźć skuteczność i ergonomiczną trafność, nigdy nie popadając w sztywność.

Pojęcia ruchu, aktywności ciała i napięcia mięśniowego zostały znakomicie omówione.

Niektóre utarte przekonania o rozluźnieniu jako dogmacie, jako stałym elemencie słownika nauczyciela, zostały słusznie zdekonstruowane.

Jako pedagog, ale także jako wykonawca i improwizator, uważam, że ta książka odpowiada na ogromną potrzebę wiedzy anatomicznej i otwiera nieskończone możliwości myślenia o naszej relacji z ciałem. Wzmacnia intuicje nauczyciela.

Zestawienie funkcji mięśni, ścięgien i innych struktur w poszukiwaniu ruchu zrównoważonego, zaangażowanego i wyrazistego pozwala każdemu wypracować własne przekonania, metodę i drogę, zawsze z uwagą na swoje ciało i psychikę.

Florent Pujuila – klarnecista – pedagog

Po wielu latach gry na oboju i nauczania zrozumiałem, zarówno na własnym przykładzie, jak i na przykładzie moich uczniów, jak nasze wymagania artystyczne, presja, której podlegamy, zewnętrzna czy wewnętrzna, oraz intensywna codzienna praca mogą wywoływać różne zaburzenia fizjologiczne i psychiczne, często ściśle ze sobą powiązane.

W trakcie długiej kariery żaden muzyk nie uniknie całkowicie bólu czy dysfunkcji, które zakłócają jego życie artystyczne, hamują go, a nawet przerywają jego karierę.

Jeszcze niedawno zauważyłem, że wśród niektórych uczniów wciąż panuje pewne milczenie: wstyd, obawa przed rozczarowaniem innych i swoisty kult wyników wciąż czasem powstrzymują ich przed zwierzeniem się nauczycielom ze swojego bólu czy słabości mięśniowych.

Nie najmniejszą zaletą tej książki jest to, że uświadamia nam, iż nie jesteśmy sami z tymi problemami i że istnieją rozwiązania, sposoby myślenia i pracy, które mogą przynieść nam ulgę, uwolnić ciało i umysł od blokad, a tym samym uwolnić naszą ekspresję muzyczną.

Moje pokolenie mogło rozpoczynać naukę gry na instrumencie bez żadnych prawdziwych wskazówek dotyczących właściwej postawy czy oddechu, co rodziło napięcia i usztywnienia.

Czasy się zmieniły. Marc Papillon słusznie jednak przypomina, że pojęcia oddechu dolnego, rozluźnienia i odpuszczania, czasem źle przyswojone, również przynoszą swoją porcję problemów.

Pomagając nam, za pomocą prostych schematów anatomicznych i ćwiczeń praktycznych, uświadomić sobie nasze ciało w ruchu i powiązać je z tym, co słyszymy i czujemy w naszym brzmieniu, Marc dodaje nam też otuchy co do naszej zdolności rozwoju, abyśmy mogli zyskiwać swobodę działania w służbie tekstów muzycznych, których pozostajemy sługami, przejściowymi filtrami.

Jacques Tys – solista oboista Orchestre National de l’Opéra de Paris – pedagog